DYC-Leden samen met de AVC op het ISK te Harskamp
Zaterdag 19 augustus was er voor de bevolking van Harskamp de mogelijkheid om onder begeleiding het binnenterrein van het Infanterie Schiet-Kamp (ISK) in te gaan om er te wandelen en te genieten van de prachtige natuur. Dit alles ter compensatie voor de overlast die de bevolking het hele jaar door moet ondervinden vanwege het schieten, dat soms tot in de nacht doorgaat. Het programma was als volgt; ontvangst in de kantine, aansluitend een wandeling van 10- of 15 km door het binnenterrein. |
  |
Aan het einde van de tocht stond een CADI-wagen (een rijdende kantine) waar men een kopje koffie en een broodje worst kon krijgen. Na de koffie stonden er zo´n 40, hoofdzakelijk Daf´s klaar om de mensen weer terug te brengen naar de kantine van de legerplaats.
AVC steunt dit gebeuren en krijgt als tegenprestatie de mogelijkheid om op donderdag te arriveren en tot zaterdagmiddag in het bivakterrein te verblijven,bovendien op zaterdagmiddag onder begeleiding met je voertuig het binnenterrein in te gaan. Dit laatste is voor menig Daffer een geschenk uit de hemel. |
  |
Onder begeleiding rijden is nodig omdat er sinds 1898 met van alles en nog wat is geschoten. Als je nagaat dat 10 % van de munitie weigert en dat er sinds 1995 pas een registratie is van de blindgangers, hoef ik jou niet meer te overtuigen dat het er levensgevaarlijk is. Met een speciale machine gaat men regelmatig door het terrein om het zand te zeven zodat er paden ontstaan waar de brandweer en medewerkers van het ISK veilig kunnen rijden. |
  |
Na aankomst op donderdagmiddag was de DYC-delegatie al snel bij elkaar, Jaap Kamst, Ronald Meintjes, Wim en Eveline van Manen, Sicco Provoost, Johan Giesen, Vincent Doevenspek en ondergetekende stonden gezellig onder de bomen in het bivak terrein. Na de nodige sterke verhalen en een paar biertjes was het slapen in de Daf’s.
Vrijdagochtend was het voertuigen opstellen, om met elkaar naar Stroe te rijden voor een bezoek aan het Aan en Afvoer-Troepen museum (AAT-museum). Na afloop hebben we met de DYC-delegatie op de legerplaats Harskamp kunnen genieten van een heerlijke lunch. Dit was mogelijk omdat ik met mijn militaire pas de legerplaats op kon. |
  |
Rond de klok van 2 uur was het weer opstellen om terrein te rijden. Een stoet van wel 60 terrein auto’s reed achter elkaar door het prachtige terrein van het ISK. Links en rechts viel een auto uit en moest er een sleep en of lier aan te pas komen, zo ook bij ondergetekende. Mijn tussenbak was niet in orde waardoor de voorwielaandrijving er uitvloog. Gezien de zwaarte van het terrein had ik met mijn YA-328 niet veel te vertellen zonder voorwielaandrijving en heeft Sicco mij al lierend van het terrein af geholpen.
Zaterdagochtend konden we lekker uitslapen en daarna genieten van een heerlijk ontbijt, aangeboden door de legerplaats Harskamp. Om 3 uur in de middag was het weer opstellen om vervolgens te verplaatsen naar het eindpunt van de wandeling. Hier stond de CADI-Wagen en was er een leuke fotocollage van al het mooie wat daar in de natuur te zien is. Denk hierbij aan reeën, edelherten, slangen, wilde zwijnen en prachtige vogels. Na enige tijd arriveerden de eerste wandelaars en werden vervolgens door ons terug gebracht naar de legerplaats. |
  |
Nadat de laatste was weggebracht was het weer verzamelen, nu om voor de tweede keer terrein te rijden. Dat was wederom genieten van al het mooie dat de Veluwe je te bieden heeft.
De organisator van het geheel, Ton Veldhoven die zeker ook niet meer de jongste is werd door ons hartelijk bedankt voor het geweldige weekend, wij hadden ondertussen de pet laten rondgaan om hem iets extra’s voor hem te doen, zodat hij namens ons een mooie bos bloemen voor zijn vrouw kon kopen. Zijn vrouw lag in coma in het ziekenhuis na een deels mislukte operatie en hij was druk in de weer om ons een leuke weekend te bezorgen Hij kon dit erg waarderen en gaf ons toestemming om ook de zaterdagavond te blijven en om op zondagochtend te vertrekken. |
  |
| Nu had ik al gezien dat hij met een YP-408 aanwezig was. Dit zeldzame exemplaar waarvan er nog maar een stuk of vijf in Nederland rondrijden was eigendom van het museum Harskamp en moest natuurlijk terug gebracht worden. Dit was mijn kans, bood hem onmiddellijk aan om de YP terug te brengen. Tot ieders verbazing gaf hij mij toestemming om de YP mee te nemen. Toen zag ik een tweede kans, namelijk vragen of de aanwezige DYC-leden mee mochten, ook daarvoor gaf hij toestemming. Het viel niet mee om achter het stuur te kruipen, het mangat is gemaakt voor de gemiddelde jonge soldaat uit de jaren 60, en die zijn echt wel een paar maatjes kleiner dan mijn schouders. Ik zat dan ook behoorlijk klem in het mangat. Na wat zoeken om de juiste knoppen te vinden kregen we hem aan de praat en kon de reis beginnen. Het is een hele vreemde gewaarwording om met je hoofd buiten de auto te rijden en alle handelingen blindelings onder dek moet uitvoeren. Met alle aanwezige DYC-leden aan boord verplaatsten wij ons naar de legerplaats om dit prachtige pantservoertuig af te leveren. Vincent vergezelde onze naar de legerplaats en met hem konden terug rijden naar het bivak. |
 |
De zaterdagavond was wederom gezellig, ondanks dat alle overige voertuigen al naar huis waren. Tot na de klok van 12 uur hebben we met de DYC-leden lekker buiten gezeten, helaas kregen na een paar hele mooie dagen toch een bui regen. Gelukkig was er een overkapping waar de soldaten normaal hun wapens schoonmaken, hier konden wij mooi onderzitten en toch lekker buiten zijn. Er vlogen wel 10 vleermuizen onder de straatlantaarns door op zoek naar vlinders en ander insecten. Het was een prachtig schouwspel.
Van de lunch waren er nog knakworsten overgebleven, die hebben we warm gemaakt en samen met een paar biertjes naar binnen gewerkt, Heerlijk!!! |
  |
| Zondagmorgen, na het ontbijt hebben we het hele terrein geïnspecteerd op afval, gelukkig was het door iedereen netjes achter gelaten. |
  |
Na ons afscheid reden we met drie auto’s richting het noorden, bij de afslag Emmen ging Ronald eraf en bleven Jaap en ik op de N34. De hele rit was ruim 160 km. Op 7 km afstand van mijn huis, een enorme knal, het leek alsof ik op een landmijn was gereden. Voor mijn gevoel was de rechterzijkant compleet weggeblazen en mijn YA-328 dook de rechter berm in. Gelukkig was hier een pechhaventje en bleef ik het eerste stukje op het asfalt.
Helaas kwam er snel een eind aan het asfalt en ging ik met 6 en halve ton staal de berm in richting de sloot, met op dat moment nog zo’n 70 km/h op de teller geeft dat geen prettig gevoel. Als een worstelaar hing ik aan het stuur om mijn YA-328 weer richting het asfalt te krijgen wat me uiteindelijk ook nog lukte.” Koppeling intrappen, stuur vasthouden en in de richting kijken waar je heen wilt”, dat waren de worden van mijn rij-instructeur op de slipschool van de ANWB, dat heeft mij echt wel geholpen. Mijn eerste gedachten waren, dat ik heel blij was dat mijn vriendin Elles niet naast me zat, ze zou zo erg geschrokken zijn dat ze de eerste jaren niet meer in een auto zou stappen. Nadat we een veiligheidsvest hadden aangetrokken en Jaap zijn zwaailicht aan had, hebben we de schade bekeken. De rechter voorband was geklapt, dit was een zo goed als nieuwe band van het Amerikaanse leger.
Het loopvlak was compleet opengereten en had mijn spatbord deels meegenomen. De schade viel uiteindelijk wel mee. Een verbogen spatbord en een kapotte band. Gelukkig had ik een luchtsleutel aan boord om de wielmoeren snel los en vast te draaien en waren we met 20 min weer op weg naar huis, waar we terug konden kijken op een zeer geslaagd weekend.
Philip Beekman |
| |
 |
|
|
